De ultieme Rage Quit

Heel weinig dat ik echt rage quits heb. Maar ze zijn er wel.

Degene die mij het meeste bijstaat is in de game Baten Kaitos.

Dat moet je op den duur tegen Giacomo, Folon en Ayme vechten op hun airship en dat is op zich als je goed voorbereid bent niet een super lastig gevecht, ook is het wel de lastigste die je tot dan hebt.

Maar waar ik een probleem mee had I wat ik snel door de game zelf ging, en dus was ik redelijk onder de kracht die echt nodig is.
En eenmaal op dat schip kun je geen gebruik maken van grinden. Er zijn wel vijanden. Maar je kunt niet naar de locatie waar je kunt upgraden.
De grind gaat niet automatisch in level up. Je bewaard de punten tot je in een kerk komt en daar kun je bidden om echt te upgraden. Maar de bloemen om te verplaatsen naar een kerk zit niet op dat schip.

Nu is dat min of meer nog geen probleem, pak een oude save…ga grinden en kom sterker terug.
Ware het niet dat ik een neiging heb om maar 1 save te gebruiken.
Dus met andere woorden ik zat vast in een gevecht waar ik niet meer van te voren kon sterker worden.
En zoals gezegd al versloeg ik honderd andere vijanden dan kreeg ik dat niet als kracht omdat leveling up zo niet werkt.
Game lang niet aangeraakt puur vanwege dat gevecht.
En dan is het ook nog een oneerlijk gevecht dat Giacomo 2 aanvallen mag doen per ronde.
En dan voelt het random systeem van kaarten soms echt oneerlijk omdat je soms geen aanval kaarten hebt of geen verdediging kaarten. Of je hebt enkel het ratel kaarten als je ze niet nodig hebt.
Al met al was dit ene gevecht wat zo frustrerend was dat ik een van mijn favoriete games lange tijd weigerde te spelen.

Daar heb ik van geleerd en toen de remaster kwam gezorgd dat ik genoeg getraind had en een extra save had.
En toen kwam ik er met gemak voorbij.

Maar die OG versie. Man wat een ellende.
Het voelde gewoon oneerlijk ook omdat je eenmaal op dat schip ook niet meer kon levelen. Dus min of meer een soort soft lock.

Maar kan zijn dat ik ook gewoon de verkeerde strategie pakte maar neemt niet weg dat het behoorlijk frustrerend was.

Gelukkig nooit iets kapot gemaakt uit frustratie maar wel vaak kwaad de console uitgezet en de rug toegekeerd.

1 Haha een paar keer gehad bij Onimusha the way of the Sword. Dat ik al uren met een eindbaas bezig was. En bij de laatste klap zelf geraakt werd. Maar ook bij Metroid dread een aantal keren bij een bepaalde eindbaas
2 Ik ben in het dagelijks even vrij rustig en beheerst. Maar er sneuvelen af en toe nog wel controllers bij. Als het even niet gaat dan is er van die rustige man niets meer over haha 😋 Maar nu we het toch over gesneuvelde hardware hebben. Een mooi verhaal van vroeger Ik ging ooit bij een maat vuil weggooien. Maar ik had in een tasje een destijds ps4 controller en in een andere tasje het vuil voor de ondergrondse container. En in een vlaag van onoplettendheid gooi ik beide tasje de ondergrondse container in. Dus toen was ik mijn nieuwe controller van 60 euro kwijt 😋

Ico heeft mij in het verleden enorm gefrustreerd, zo erg dat ik een keer de disc in tweeën heb gebroken. :')

Ik heb van nature erg veel geduld. Dus ik word nooit echt kwaad als mij iets niet lukt. Dan probeer ik het een andere keer wel weer eens.

In Multiplayer games is dit een ander verhaal. Ik speel(de) veel World of Warcraft. Daar was ik al een hele tijd lang mee opgehouden, totdat Classic uit kwam. Toen speelde ik het weer op en af en nu wacht ik op Forever.
Anyway, tijdens Shadowlands (kwam uit in 2020) had ik de game eigenlijk wel al gezien. Ik was vrij laat met lvlen, omdat ik er eigenlijk al geen tot weinig zin meer had. Als je klaar bent met lvlen, ga je je character voorzien van steeds betere gear. Ik was in een random Herioc dungeon (helemaal niet super belangrijk voor progressie). De loot in deze dungeons wordt automatisch verdeeld door het spel en mocht de ontvanger deze niet nodig hebben, kun je het met iemand in diezelfde dungeon ruilen/schenken.
Dit bovenstaand was het geval. Iemand had iets gewonnen, niet nodig, maar ik wel. Dus ik vraag of ik het mocht hebben: Geen reactie. Nog eens dan maar: Geen reactie. Dungeon was voorbij en hij vertrekt uit de groep. Dat was voor mij de druppel. Ik heb het spel van mijn PC geflikkert en heb het moderne WoW sindsdien nooit meer aangeraakt. Ik was uiteindelijk meer kwaad vanwege het gebrek of in dat geval de compleet afwezige communicatie dan dat ik dat item niet had. Heel lang ook geen MP game meer aangeraakt. Een MMO waar geen enkele vorm van interactie zit, wil ik niet spelen. De aanname dat dat inmiddels bij elke MP game zo is, is bij mij nog zo sterk aanwezig dat ik ze niet meer speel.

De ironie dat ik dan wel een groot deel van Classic WoW heb gespeeld en in november WoW Forever is mij dan ook niet ontgaan.

Vroeger was ik nogal een driftkikkertje, zo heb ik als kind zo vaak met de deur geslagen om mijn boosheid kracht bij te zetten. Ook heb ik uit boosheid als kind met mijn blote voet een gaat door de badkamer deur getrapt. Het is de hele familie nog steeds een raadsel hoe ik dat toen voor elkaar heb gekregen.

Tegenwoordig is dit veel minder, ik heb nog een enkele op m'n toetsenbord geslagen omdat ik iets aan het programmeren was wat ik niet goed gedebugged kreeg (maar uiteindelijk aan mezelf lag), maar omdat zowel het toetsenbord op mijn werk als thuis 100+ euro zijn kijk ik tegenwoordig wel uit.

Ik ben doorgaans niet echt een ragequiter, meestal omdat ik m'n games gewoon op normal speel. Maar ik (hoewel ik groot liefhebber ben van de serie) was een keer een Far Cry deel aan het spelen en daar zat een missie in die best wel lang was en daar zat ergens een bug in dat het verhaal niet verder ging. Het enige wat je kon doen was de game opnieuw opstarten en hopen dat het nu wel lukte. Jaren later heb ik die game nog een keer gereplayt en toen kwam ik weer deze ffing bug tegen, ik heb 'em wel 5 keer opnieuw gedaan, daarna ben ik even buiten een rondje gaan lopen...

Ik heb een keer, een jaar of 15 geleden denk ik, een controller per ongeluk kapot gegooid. Dat was met FIFA. Ik speelde online en had al een aantal wedstrijden niet gewonnen, omdat ik verloren had, of omdat mijn tegenstanders stopten nadat ik met twee doelpunten verschil voorkwam. Toen speelde ik een wedstrijd waarin ik 1-0 voorstond. Vlak voor tijd werd het 1-1 en kort daarna volgde de grootste prutsgoal ooit van de tegenstander met als slotakkoord een keeper die over een traag rollende bal heen dook.

Toen was ik echt gefrustreerd en gooide ik de controller tegen mijn gipsen wand. Resultaat: een van de sticks kapot en een deuk in de gipsplaat. Gelukkig kon ik daar nog iets voorzetten en was het toch al een oud krot van een huurappartement.

Maarja, dat geintje kostte me wel weer 60 euro voor een nieuwe controller. Toen dacht ik: wat ben ik toch een sukkel en daarna ben ik altijd redelijk beheerst gebleven.

Ik deel de ervaring van Viapatrino als het om Cuphead gaat. Wat een fantastische game: die stijl uit de jaren 30 en die eindeloze stroom aan bosses. Als ik alleen al aan het spel denk, bekruipt me weer een soort trauma. Ik heb er echt heel wat uren in gestoken, maar wat een uitputtingsslag en wat een frustratie. Nee, dit soort games is simpelweg niet goed voor mijn bloeddruk.

Misschien is Cuphead voor mij ook wel dé reden dat ik Soulslikes gewoon niet trek. Ik heb de energie simpelweg niet (meer) om zo ontzettend veel strijd te leveren om verder te komen. En dat vind ik best jammer, want daardoor mis ik waarschijnlijk wel een paar potentiële pareltjes. Ach, je kunt niet alles hebben…

Hardware is bij mij nooit stukgegaan. Het enige wat ik nog wel eens wil doen is uit frustratie heel hard knijpen in de controller. Alsof dat wat uitmaakt. Duh…

Er is bij mij nog nooit hardware gesneuveld, ik word eigenlijk nooit echt boos. De frustratie loopt bij mij hoog op als ik het idee heb dat ik meerdere malen dood ga omdat de game flawed is. Dat kan soms natuurlijk ook gewoon mijn perceptie zijn, maar als je ergens herhaaldelijk neergaat en eigenlijk ook geen uitweg ziet of dat iets totaal random is dan haak ik af. Dan vind ik de game minder interessant omdat ik het zie als bad design.
Bij Cuphead had ik ook dat idee, daar worden soms heel veel projectielen op je afgeschoten, op een random manier, waardoor het erg lijkt alsof je naast oefening ook geluk moet hebben om de boss te verslaan. Dat irriteert mij mateloos.
Dan stop ik de game. Soms start ik hem nog een paar keer op, maar als mijn gevoel bevestigd wordt dan gaat de game eraf.
Ruimte vrij op schijf en n in mijn hoofd